S.

midemdeyasayankelebekler:

Merhaba.

Seni hatırlamayalı uzun zaman oldu.

Yalan söylüyorum.

Seni görmeyeli uzun zaman oldu.

Seni konuşmayalı uzun zaman oldu.

Seni yaşamayalı uzun zaman oldu.

Yalan söylüyorum.

Ben aslında seni hep yaşıyorum.

Seni hep içimde yaşıyorum.

Yeri geliyor nefret ediyorum, yeri geliyor tekrar tekrar bağlanıyorum.

Yeri geliyor bırakamadığım tek alışkanlık oluyorsun.

Yeri geliyor aşık olduğum ilk adam.

Yeri hep geliyor, sen yazdan beri hiç gelmiyorsun.

Ben seni özlediğimi itiraf ediyorum, sen bunu hiç duymuyorsun.

Sen de beni özlediğini itiraf ediyor musun?

Eğer bunu yapıyorsan, bana duyur olur mu?

Tek taraflı düşünmek her zaman acı verir.

Bana acı veriyorsun.

Ama ben demiştim, bu yaşta nasıl olsa aşık olunmaz demiştim, daha kaçımdayım, daha neler yaşarım kim bilir, bunlar gelir geçer, ben yaşayayım, günümü gün edeyim demiştim, ben hislerime değil sana güvenmiştim. Nasıl olsa gitmez demiştim. 

Sonra ne olduysa olmuş, sen gitmişsin geriye kalan hislerim olmuş.

Bu yaşta aşık da olunuyormuş.

Bu yaşta yaşadıklarımız kalıcı da olabiliyormuş.

Bana kısa zamanda ne çok şey öğretmişsin.

Bana, bir zamanlar canım olan insanın bir zaman sonra unutulmadığını öğretmişsin. 

Ne yaparsam yapayım, aylar geçsin, yıl geçsin, bir konuşmanın arasında, bir pantolonun cebinde, bir çatı katında kalacağını öğretmişsin.

Aslında benden hiç gitmediğini. Yakınımdan gittiğini, aklımdan gittiğini, sonra illa ki geri donüşün olduğunu.

Her şey somut değildir, bir şekilde aklıma geri düşeceğini.

O konuşmayı hatırladığımda, pantolonun cebine tekrar elimi attığımda, çatı katına tekrar çıktığımda.

Bir şekilde geri geleceğini biliyormuşum görüyorsun ya.

Ama bugün olacağını bilmiyormuşum.

Sokağın köşesinden dönerken karşılaşıp, göz göze geleceğimizi. Sonra ikimizin de gözlerimizi kaçırıp başka yerlere bakmak zorunda kalacağımızı bilmiyormuşum.

Keşke böyle olmasaymış.